سرمقاله شماره ۲۱ ماهنامه بایرام/ مدیر مسئول

یوخ یوخ بو طبیعت ده گونش واردیر، ایشیق وار

نوریله حیاتین آراسیندا یاراشیق وار

هر اؤلکه ده انسانلیغا مینلرجه عاشیق وار

افسانه دئییل کلمه ی حق، لفظ عدالت

                                   «درفشی»

«کتابکده فرهنگ» را استادمان آقای دکتر « درگاهی» در مهرماه 1371 برایمان شناساند. من قبل از آن تمام کتابفروشی های زنجان را می شناختم، عجبا این مکان بکر و اسرار آمیز را هرگز ندیده بودم. در حقیقت این دانشگاه بود که باعث و بانی این آشنایی و ورود جدی ما به عالم کتاب و کتابکده فرهنگ شد. کتابکده فرهنگ تنها جایی بود که می شد کتابها را حس کرد، آنها را بویید و بوسید. اگر هم نمی خریدی می توانستی سرپایی کلی از آن را مطالعه بکنی. چه بسیار افرادی که با همین دیدارهای سرپایی کتابخوان شدند یا با زیارت جلد و شناسنامه آنها به کتابدانان قهاری تبدیل شدند.

این مقدمه را آوردم تا از مردی یاد کنم که بانی کتابخانه فرهنگ است. « حاج محمد رضا تقدسی» مرد تلاشگری که در شهریور امسال عده ای از فرهنگدوستان و کتابخوانان و نویسندگان زنجان برای نکوداشتش در یک جا جمع شدند. در حقیقت این تقدیر، تقدیر از فرهنگ و کتاب بود. در آن جمع فرهنگی، دوستان قدیم و جدید حاج رضا در مورد خدمات فرهنگی وی سخنها و خاطره ها گفتند. سخنانی که بیان می داشت که چرا و چگونه حاج رضا تقدسی، عطای معاملات پر سود تجاری را به لقایش بخشید و خویشتن را وقف کتاب و فرهنگ کرد. آنها گفتند که چگونه انبوهی از دانشجویان زنجانی و شهرستانی در طول تحصیلات دانشگاهی خود به قسط و نسیه کتابها بردند و مبالغ آنها را دادند و ندادند و نیز گفتند که حاج رضا چه بزرگوارانه سالهاست که شاهد و شریک این ناز و نیاز اهالی فرهنگ و دوستداران کتاب می باشد و آنگونه که می نماید، گویی این رویه قصد ترک فرهنگخانه فرهنگ را به این زودی ها ندارد و.....

در اینجا شایسته است، من هم از بانیان آن جلسه که بنیانگذاران یک رسم خیر و ماندگار در این شهر شده اند و هم از حاج رضا تقدسی که سالها صبورانه بار زحمت تغذیه روحی و معنوی فرهنگدوستان و فرهیختگان را بر دوش کشیده اند، قدر دانی نمایم. و این شعر « شهریار» را فرا یاد آورم که:

 جان من یاد عزیزان کهن دار به خیر

زانکه ترکیب تو از تجزیه ایشان بود